Reading
1 Comment
Përsëritem (apo përtërihem?) në ndjesitë e
mia. Luaj brenda lëkurës sime, e megjithatë jam i bindur që nuk është
rigjenerim, e as ndonjë rast (kurioz) Feniksi. Duhet të jetë ndonjë fenomen i rëndomtë,
të paktën për mua, por as kjo nuk më bind (...edhe pse, më duhet të jem i
sinqertë, më duket sikur bindjet e mia tashmë janë tretur / përpunuar / përshtatur / përthithur / alter(n)uar
nën horizontin e skepticizmit, që, dreqi ta hajë, nuk është kurrësesi
absolut.).
Është ndjesi e papërcaktuar, amorfe, e pangjyrë,
e paerë e ndoshta edhe e pajetë ... E megjithatë ajo ndodh. E ndjej. E di që është
aty. Kërkoj veç një emër; një etiketë; një nocion apo diçka të ngjashme.
Më duket sikur gjërat kanë humbur kuptimin e
vetë, rëndësinë a thelbin. Kjo mund të jetë ama thjesht normalizim,
standartizim a patetikisht rutinizim (i imi). Të paformtat forma më rrethojnë të
shndërruara në kuçedra, hidra a kafshë të ngjashme – vazhdoj të jem indiferent,
e kjo, jo “për të qënë interesant”, thjesht apatia qënka më e thellë nga ç’mendoja
...
Përhumbem në ty, e ti pabesisht (e më lejo,
edhe paturpësisht) merr forma e emra të ndryshëm, duke më bërë më skeptik në
skepticizmin tim, edhe ky jo absolut. Përhumbem në tymin tënd, që shpesh shoqëron
abstraksionet e labirinteve të mija mendore; përhumbem në viskozitetin tënd, që
ti si lavirë e pamoralshme (po, ka edhe lavira të moralshme) e ndryshon, e duke
mos u mjaftuar veç me kaq, etiketohesh me emra të ndryshëm.
Më duket se një individ përjeton diçka
tragjike në momentin që shtypet nga pesha e ekzistencës së vetë, e megjithatë
ai moment vjen gjithnjë shumë herët, si një këmbanë alarmi a si një epifani. Impakti
është i jashtëzakonshëm. Humbet ndjesitë, mendimet, perceptimet. Ato çka “burrërisht”
i propagandoje si strategjitë fituese të jetës tënde, shkrumbohen nën vellon e
zhgënjimit totalitar. Rindërtimi nuk është një alternativë e vlefshme; në fund
të fundit ç’vlerë do të kishte nëse do të rishkrumbohej? Kjo spirale negative
destruktivizmi është e paevitueshme, në të mirë e në të keq, deri sa vdekja të
na ndajë ...
E ne, s’na ngel veçse një mut.
 në ndjesitë e mia. Luaj brenda lëkurës sime, e megjithatë jam i bindur që nuk është rigjenerim, e as ndonjë ...){kind=link}
1 komente
"when u think more than u want/your thoughts begin to bleed" ;-) {Society-E.Wedder}
ReplyDelete